Sawala Haté
Aya nu diharéwoskeun
Mangsa peteng
murba
Dina jajantung
peuting
Nu kulawu
Manéhna lunta
muru impian
Nu teu kaur
cunduk
Di mana lebah
nyangsangkeun kahayang
Satungtung urang
Muru harepan séwang-séwang!
Jatinangor, 28
April 2008
Léngkah Urang
Ngitung waktu nu
haben ditiir lampah,
Saléngkah-saléngkah
Geus tepi ka mana
lalampahan téh, jungjunan?
Nyawang lalakon
nu can kasorang
Papada urang, mingkin
lewang haté
Kapan urang, cikénéh
Ditagih jangji!
Nu can témbong
kelemengna
Pimanaeun urang
naur pati
Nu sidik
ngadodoho urang!
Jatinangor, 28
April 2008
Sawala Haté jeung Léngkah Urang
Dikirim pada 07:08 pm oleh [Candra T. Munawar]
Permalink
Aku tunggu kau di sini, ucapmu
Saat segalanya kian mengabur saja di mataku
Langit sore itu pun tiba-tiba menjadi begitu gelap
Malam terasa lebih awal mengusirku dari tempat ini
Dikirim pada 12:03 am oleh [Candra T. Munawar]
Permalink
Maaf, nona, saat ini
tidak ada perlakuan khusus untuk perempuan cantik!
Dikirim pada 05:17 pm oleh [Candra T. Munawar]
Permalink
Hanya untuk dipandang mata
Namun dari kejauhan aku masih bisa mengakrabinya
Dikirim pada 02:43 pm oleh [Candra T. Munawar]
Permalink
Suatu waktu saya
berkesempatan blogwalking ke halaman blognya Ook Nugraha, seorang penyair
mumpuni di jagat Sastra Indonesia
sekarang. Di sana saya membaca
sebuah sajaknya “Rumah Ini”, seketika saya mencoba untuk memetamorfosakan sajak
tersebut dengan artikulasi saya sendiri. Sajak hasil metamorfosa itu saya
kirimkan kepada seorang kawan lewat post comment di halaman frofile account
Friendster-nya. Di bawah adalah sebuah sajak hasil metamorfosa dari sajak
tersebut:
Di Ruang Ini
Aku sekadar
singgah di ruang ini
Mungkin hanya
sebatas tempat istirah
Memanjangkan
mimpi yang tak bertepi
Mengeja kembali
sebuah nama
Menjejak luka
yang telah lewat
Semacam siasat
memberi arti ketidakabadian
Aku sekadar singgah
di ruang tak bernama ini
Dalam igauku,
kau tahu
Masih juga
kusebut namamu, ... Kartika
Dikirim pada 08:22 am oleh [Candra T. Munawar]
Permalink